Η δε γυνή να ΜΗΝ ΦΟΒΗΤΑΙ τον άνδρα

Πριν λίγο καιρό  το Ευρωπαικό Δικαστήριο πήρε απόφαση να καταργήσει κάθε φραγμό στις απολύσεις εγκύων, δικαιώνοντας έτσι πολλούς εργοδότες τόσο στην Ελλάδα* όσο και στο εξωτερικό  που το τελευταίο διάστημα είχαν απολύσει εγκυμονούσες γυναίκες. Βλέπουμε λοιπόν ότι στην εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί και πλήττει τα περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας και περισσότερο την νεολαία έρχονται να χτυπήσουν με ένα ακόμη βάρβαρο μέτρο το «αδύναμο φύλο».  Η αλήθεια είναι ότι ο χαρακτηρισμός «αδύναμο φύλο» δεν είναι κάτι που θέλουμε να μας αντιπροσωπεύει, αλλά υπάρχουν πολλά παραδείγματα λόγων και πρακτικών γύρω μας που προσπαθούν να μας εμπεδώσουν ότι πάντα θα κατέχουμε μια θέση υποδεέστερη. Παραγείγματα γυναικών που κινήθηκαν δικαστικά για να δικαιωθούν από έναν βιασμό ή σεξουαλική παρενόχληση και εν τέλη βρέθηκαν οι ίδιες κατηγορούμενες επειδή αμύνθηκαν**, με αποτέλεσμα τον εκφοβισμό όλων των γυναικών που βιώνουν τέτοια περιστατικά να τα κοινοποιήσουν. Δυστυχώς όμως οι εκφάνσεις του σεξισμού δεν είναι απλά μερικές ειδήσεις που θα δούμε όταν ανοίξουμε τον υπολογιστή. Είναι βιωματικές ιστορίες που όλες έχουμε από μία να διηγηθούμε. Ένα σεξιστικό «αστείο» στο δρόμο, ή ακόμα και στην αίθουσα διδασκαλίας που έχουμε συνηθίσει να τα αφήνουμε αναπάντητα.

Ήρθε όμως η ώρα να αντιδράσουμε, να αρχίσουμε να απαντάμε στον σεξισμό. Να μην ανεχόμαστε να μας προσβάλουν, στο δρόμο στη σχολή, τη δουλειά.  Να μην δεχόμαστε την καταπάτηση των αυτονόητων δικαιωμάτων μας. Να μπορούμε να φοράμε ότι θέλουμε και να μην νιώθουμε φόβο. Να υπερασπιζόμαστε εν τέλη τον εαυτό μας. Όπλο μας η αλληλεγγύη. Αλληλεγγύη προς τη διπλανή μας αλλά και σε κάθε γυναίκα που δεν ξέρουμε. Οργανωνόμαστε, αγωνιζόμαστε για να κερδίζουμε κάθε μέρα, κάθε ώρα αυτά που μας στερούν. Για όλες εκείνες που δέχτηκαν με τον πιο βάναυσο τρόπο την ανδρική βία, και ακόμα περισσότερο για όλες εκείνες που δεν έχουν καταφέρει ακόμη να σηκώσουν κεφάλι, για όλες εμάς που βιώνουμε την καταπίεση, πάντα πλάι με άτομα που αναγνωρίζουν την καταπίεση εις βάρος μας και έχουν διάθεση να την καταπολεμήσουν.

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ! ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΗ!

-*ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΜΕΣΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ των απολυμένων εγκύων από VRESNET, PRAKSIS

-ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ απόλυση εγκύου

-**Επανεξέταση της υπόθεση της 22χρονης που καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης για το αυτονόητο δικαίωμα της προάσπισης της σωματικής της ακεραιότητας

-ΚΑΜΙΑ στοχοποίηση σε γυναίκες που καταγγέλλουν  περιστατικά βίας

Πρακτικής πεπραγμένα...

Βρισκόμαστε σε μια σχολή, όπου οι θεωρητικές γνώσεις μόνο δεν αρκούν, αλλά χρειαζόμαστε και πρακτική εξάσκηση ώστε να λάβουμε το πτυχίο και να βγούμε στην αγορά εργασίας. Η πρακτική άσκηση αυτή, ενώ στα «χαρτιά» περιλαμβάνεται με εργαστήρια, εξόδους κ.α. πολλά από αυτά δεν πραγματοποιούνται και καταλήγουν ως υποχρεωτικές θεωρίες όπου βλέπουμε τις αγελάδες σε διαφάνειες και τις φανταζόμαστε τρισδιάστατες… Προκειμένου λοιπόν, να καλυφθεί αυτό το κενό του προγράμματος σπουδών, η πρακτική άσκηση πραγματοποιείται τους καλοκαιρινούς μήνες, αφήνοντας μας ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Την πρακτική άσκηση δεν αναλαμβάνει όμως το ίδιο το πανεπιστήμιο, αλλά ιδιωτική επιχείρηση, είτε αυτή λέγεται μονάδα παραγωγικών ζώων, είτε κτηνιατρείο, είτε εταιρία ελέγχου τροφίμων.

Αξίζει λοιπόν να σκεφτούμε αν εμείς βγαίνουμε με κάποιο τρόπο κερδισμένοι από αυτή την διαδικασία.  Εφόσον το πανεπιστήμιο δεν είναι υπεύθυνο για την πρακτική μας άσκηση δεν μπορεί και να μας εγκυηθεί ότι ο φορέας δεν θα μας εκμεταλευτεί, βάζονας μας να κάνουμε εργασίες άσχετες με το αντικείμενο του κτηνιάτρου, εργασίες που μπορεί να μην γίνονται καν σε τακτά χρονικά διαστήματα και απλά  να μας υποχρεώνουν να τις κάνουμε  απλά για να πούμε ότι κάναμε κάτι. Δεν μας εγκυάται ότι ο φορέας θα μας μάθει το ελάχιστο που του έχει ανατεθεί, που είναι το πώς λειτουργεί η επιχείρηση του. Και ακόμα και αν μας το μάθει κανείς δεν μας εγκυάται ότι αυτή η επιχείρηση λειτουργεί σωστά,ότι πραγματοποιεί σωστά του απαραίτητους κτηνιατρικούς χειρισμούς πόσο μάλλον όταν στην πρακτική του δεύτερου έτους δεν είναι απαραίτητη η παρουσία κτηνιάτρου στην μονάδα.

Αντιλαμβανόμαστε έτσι ότι ο μόνος που βγαίνει κερδισμένος από αυτή τη διαδικασία είναι ο ιδιωτικός φορέας, καθώς το ίδιο το πανεπιστήμιο του δίνει αυτή τη δυνατότητα. Ο ίδιος δεν έχει κάποια υποχρέωση απέναντι μας να μας μάθει κάτι, αλλά μας αντιμεωπίζει ως ένα εργατικό δυναμικό που μπορεί να το εκμεταλευτεί για να του προσφέρει μεγαλύτερο κέρδος, εφόσον κιόλας δεν χρειάζεται να το πληρώσει. Και αν κάποιος από εμας αντιληφθεί αυτή την υπερεκμετάλευση απέναντί του κι θέλει να αντιδράσει θα το σκεφτεί… και μπορεί να μην το κάνει γιατί από την αξιολόγηση του φορέα κρίνεται η εισαγωγή μας στο επόμενο έτος. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά δεν μας παρέχεται καν ένας αξιοπρεπής μισθός  αντίστοιχος της δουλειάς που φέρνουμε εις πέρας. Όταν μάλιστα δεν υπάρχει κοντά στον τόπο κατοικίας μας κάποιος φορέας πρακτικής, τα λεφτά που μας δίνονται καταβάλλονται αποκλειστικά και μόνο για την μετακίνηση μας προς και από τον χώρο όπου κάνουμε την πρακτική ή χρειάζεται ακόμα και να συμπληρώσουμε από την τσέπη μας.

Η πρακτική άσκηση γίνεται στα πλαίσια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα έπερεπε να είναι ενσωματωμένη στο πρόγραμμα σπουδών, ώστε να δίνεται και το ίδιο βάρος σε όλους τους τομείς του κτηνιατρικού αντικειμένου.  Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι αναγκάια η αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, ωστέ να μπορούμε να πραγματοποιούμε συχνότερα εξόδους σε μονάδες παραγωγικών ζώων, να διατίθεται επαρκής εργαστηριακός εξοπλισμός καθώς και διδακτικό προσωπικό που να αντιστοιχεί στον αριθμό των φοιτητών.

Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα ;

Η διαδικασία για την πραγματοποίηση της καλοκαιρινής πρακτικής έχει ξεκινήσει και όλοι λίγο πολύ ψάχνουμε σε ποια μονάδα ή κτηνιατρείο θα περάσουμε το καλοκαίρι μας. Μπορεί λοιπόν να μην μπορούμε να κάνουμε κάτι για να ενσωματώσουμε την πρακτική στο πρόγραμμα σπουδών, μπορούμε όμως και οφείλουμε για μας και τους υπόλοιπους συμφοιτητές μας να διεκδικήσουμε αξιοπρεπής συνθήκες εργασίας, δηλαδή βασικό μισθό που αντιστοιχεί στην εργασία μας και πλήρη ασφάλιση.

Θέλουμε μισθό και όχι χαρτζιλίκι!

Εστίες ύπο διάλυση

Φοιτητική μέριμνα σε κίνδυνο 

Οι φοιτητικές εστίες πανελλαδικά πλήττονται από χρόνια ακραία υποσυντήρηση, σε συνδυασμό με την σκόπιμη πολιτική αδιαφορία από το κράτος. Συγκεκριμένα, η συντήρηση των κτιρίων ήταν ανεπαρκής για χρόνια, ενώ εδώ και μια εβδομάδα έχει σταματήσει τελείως. Στις Εστίες υπάρχουν πολλά δωμάτια που μένουν κλειστά, καθώς δε συντηρούνται, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν δωμάτια που, ενώ είναι για 2 άτομα, σε αυτά διαμένει μόνο ένα. Από την άλλη εισπράττονται παράνομα ενοίκια από τους οικοτρόφους και άλλοι διώχνονται από τα δωμάτιά τους χωρίς να έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους. Το ποτήρι ξεχύλισε με το κλείσιμο των εστιατορίων που λειτουργούν στις εστίες για τους οικοτρόφους, αποτέλεσμα όχι μόνο της ελλιπούς χρηματοδότησης, αλλά και της αναμενόμενης δράσης εργαλαβιών στις οποίες έχουν ανατεθεί σίτηση,συντήρηση και καθαρισμός των εστιών. Οι εργολαβίες δε λειτουργούν με γνώμονα την κοινωνική παροχή αλλά το ίδιο συμφέρον σε βάρος τόσο των επαρκών/ποιοτικών παροχών για τους φοιτητές όσο και των αξιοπρεπών συνθηκών και υγιών σχέσεων εργασίας ( μη μόνιμο προσωπικό, απλήρωτοι εργαζόμενοι ). Φέτος πάνω από 200 άτομα που πληρούσαν τα κριτήρια, έμειναν εκτός των ΦΕΘ. Αν λοιπόν οι φοιτητές αυτοί δεν έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν τα έξοδα της στέγασης τους, αντιλαμβανόμαστε ότι αποκλείονται και από τις σπουδές τους. Όλα αυτά συντέλεσαν στην ενεργοποίηση των συλλόγων οικοτρόφων πανελλαδικά με γενικές συνελεύσεις οι οποίες οδήγησαν σε κινητοποιήσεις , όπως η κατάληψη των κεντρικών γραφείων και των παραρτημάτων του ΙΝΕΔΙΒΙΜ (Ίδρυμα Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης) και η συντονισμένη επιλογή της 27ης Νοεμβρίου ως ημέρα πανελλαδικών δράσεων.

Η κατάσταση στην οποία έχουν καταντήσει τις εστίες αποτελεί άλλο ένα κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης που δέχεται η φοιτητική μέριμνα .Όπως στις εστίες, έτσι και στο υπόλοιπο πανεπιστήμιο σίτηση, συντήρηση, καθαρισμός και φύλαξη έχουν ανατεθεί σε ιδιωτικούς φορείς που υπονομεύουν την ποιότητα των φοιτητικών παροχών. Βλέπουμε χρόνο με το χρόνο τα συγγράμματα να μειώνονται και να αντικαθίστανται από ηλεκτρονικές σημειώσεις (πολλές φορές ελλιπείς για την εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και για την επαγγελματική μας πορεία) οι οποίες δεν παρέχονται εκτυπωμένες και επομένως το κόστος αυτών μετακυλίεται σε μας. Παράλληλα, η υποχρηματοδότηση του πανεπιστημίου οδηγεί τα εκάστοτε ιδρύματα να κυνηγούν ιδιωτικούς φορείς και ερευνητικά προγράμματα για να καλύψουν τις ξεχασμένες απ'το κράτος ανάγκες σε αναλώσιμα και εξοπλισμό. Ο νόμος Γαβρόγλου με σκοπό τη διαχείρηση της υποχρηματοδότησης νομιμοποιεί την αυτοχρηματοδότηση των ιδρυμάτων- οικονομική εξάρτηση τους από ιδιωτικούς φορείς και όχι από το κράτος- διακυβεύοντας τη στόχευση των ερευνητικών προγραμμάτων, καθώς τα τελευταία θα βρίσκονται υπό την οικονομική επιρροή των χορηγών-εταιρειών, με αποτέλεσμα πια να μην εξυπηρετούν τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά της αγοράς.

Γιατί λοιπόν πρέπει ο αγώνας των οικοτρόφων να στηριχθεί από όλους μας;
Μπορεί τώρα η άμεση επίθεση να γίνεται εναντίον των φοιτητών που διαμένουν στις εστίες, αλλά αν σωπάσουμε τώρα, θα συναινέσουμε στην κατάργηση της δημόσιας-δωρεάν εκπαίδευσης. Επόμενα θύματα θα είμαστε όλοι. Μπορεί το κόστος φοίτησης να αυξάνεται καθέ φορά και από λίγο, αλλά δεν πρέπει να φτάσουμε στην ύστατη στιγμή για να αντιδράσουμε. Ήδη άτομα εξαναγκάζονται να καθυστερήσουν τις σπουδές τους για το λόγο αυτό!!

ΟΛΟΙ Τρίτη 5/12 | 12:00
στην πορεία που καλεί ο Σ.Ο.Φ.Ε.Θ. προς το Υπουργείο 
με προσυγκέντρωση στις Α' Φ.Ε.Θ.
ερήσουν τις σπουδές τους για το λόγο αυτό!!

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ
44 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήρθε σε μια στιγμή πολύ κρίσιμη για την πορεία του δικτατορικού καθεστώτος. Την περίοδο εκείνη και με την συνενοχή όλου του πολιτικού κόσμου υπήρχε προσπάθεια για μια «φιλελευθεροποίηση» της χούντας. Μια κίνηση που αποσκοπούσε στο να νομιμοποιήσει τη χούντα στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας. 
Το φοιτητικό κίνημα της εποχής είχε ήδη δώσει πολλούς αγώνες και σιγά-σιγά ωρίμαζε στην ελληνική κοινωνία η ιδέα για αντροπή της χούντας. Τη βωβή αυτή δυσαρέσκεια της κοινωνίας ήρθε να εκφράσει η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ξεκινώντας από φοιτητικά αιτήματα (δημοκρατικοί σύλλογοι κ.α.) κατάλαβε ότι αυτά δεν θα μπορούσαν να επιτευχθούν σε δικτατορικό καθεστώς. Προσπάθησε έτσι και κατάφερε να συνδεθεί με τους εργαζόμενους και τους αγρότες και κατάφερε να μετατρέψει το Πολυτεχνείο σε γεγονός τεράστιας σημασίας που συσπείρωσε γύρω του ευρύτερα κομμάτια του ελληνικού λαού και κατάφερε εν τελη, παρά την καταστολή του χουντικού μηχανισμού, να ανατρέψει το καθεστώς!
44 χρόνια έχουν περάσει απ’την ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου κι όμως ο φασισμός και η φτώχεια δεν έχουν πεθάνει ακόμα. Το βλέπουμε καθημερινά από την μνημονιακή και αυταρχική πολιτική των τελευταίων κυβερνήσεων, η οποία έρχεται να καταστρέψει το μέλλον της γενιάς μας.
Εκείνο το φοιτητικό κίνημα που αντιστάθηκε στην καταπίεση της χούντας και αποτέλεσε τη σπίθα για την λαική εξέγερση, πρέπει να είναι παράδειγμα προς μίμηση για μας, ώστε να βγούμε στους δρόμους ως νεολαία, ως πρωτοπόρα γενιά. Για να εξαλείψουμε την ανεργία και να εξασφαλίσουμε το εργασιακό μας μέλλον, το οποίο βλέπουμε συνεχώς να δυσχερένει με την αποστοίχηση επαγγελματικών διακιωμάτων από τα πτυχία μας.
Αν οι φοιτητές τότε κατάφεραν να ανατρέψουν τη χούντα, μπορούμε και εμείς σήμερα να αντισταθούμε στη ζωή και το μέλλον που μας ετοιμάζουν!

Μετά από πρόταση της ΦΑΚΑ-ΕΑΑΚ στο Δ.Σ. του Συλλόγου που διεξήχθη την Τρίτη 23/5, ο Σύλλογος Φοιτητών Κτηνιατρικής αποφάσισε να παρέμβει ώστε να μην μετρήσουν οι απουσίες σε εργαστήρια που έγιναν κατά τη διάρκεια της επίσχεσης εργασίας του ΟΑΣΘ.

Απαιτούμε από τον πρόεδρο της σχολής να ανταποκριθεί σε αυτό το λογικό αίτημα και να ζητήσει την εφαρμογή του από κάθε καθηγητή.

 Η ΦΑΚΑ- ΕΑΑΚ καλεί κάθε φοιτητή να χρησιμοποιήσει την απόφαση του Συλλόγου και να ζητήσει να σβηστούν οι όποιες απουσίες μπορεί να καταγράφηκαν. Σε κάθε περίπτωση καλούμε άπαντες να συμβάλλουν στην ουσιαστική εφαρμογή της απόφασης με την παρουσία στη μαζική παράσταση στο γραφείο του προέδρου την Τρίτη 30/6 ώρα 11:00.

Ο Σύλλογος είναι όπλο μας, από τα πιο απλά ζητήματα μέχρι τα πιο μεγάλα και σημαντικά.
Έλα να ακυρώσουμε στην πράξη την αχρήστευση του!

Όπως κατάλαβες η μέρα των φοιτητικών εκλογών πλησιάζει. Χρόνο με το χρόνο η διαδικασία αυτή απαξιώνεται παράλληλα φυσικά με την γενικότερη απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών (γενικές συνελεύσεις κ.α). Και φέτος για πολλούς η αποχή φαντάζει η μόνη λύση, καθώς η γενιά μας μεγαλώνει σε μνημονιακές εποχές και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παρόλο που αρχικά εμφαμίστηκε σαν μια ελπιδοφόρα λύση, τελικά έβαλε και αυτή το λιθαράκι της στην υποβάθμιση της ζωής και του μέλλοντος μας και μας έκανε να πιστέψουμε πως δεν υπάρχει εναλακτική. Ας σκεφτούμε όμως, τι μας πρόσφερε ένας χρόνος αποχής από τις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου; Όπως αποδείχτηκε χειρότερα έκανε τα πράγματα. Άρα αφού δοκιμάσαμε αυτή τη λύση και είδαμε ότι απέτυχε, πρέπει να προσπαθήσουμε αλλιώς! Να σκεφτούμε πρώτα ότι η αποχή, τόσο από τις εκλογές, όσο και από όλες τις συλλογικές διαδικασίες , ευνοεί αυτούς που κρατάνε το σύλλογο ανενεργό και τους φοιτητές μακριά από κάθε διαδικασία διαλόγου, συζήτησης και διεκδίκησης. Άρα από εδώ και πέρα να μαζικοιήσουμε με τη συμμετοχή μας όλες τις συλλογικές δράσεις γιατί στα συλλογικά προβλήματα δεν χωρούν ατομικές λύσεις!

Παλεύουμε για:

Δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο: που η σίτιση για όλους τους φοιτητές θα είναι δωρεάν. Για να μην επιβάλλει καμία εργολαβία τιμές που δεν έχουν καμία ανταπόκριση στη φοιτητική πραγματικότητα, σε συνεργασία φυσικά με τις πρυτανικές αρχές που το επιτρέπουν. Για να μείνουν μόνο στη σκέψη ορισμένων η εισαγωγή διδάκτρων στις προπτυχιακές σπουδές και η θέσπιση τέλους εγγραφής ύψους 400 ευρώ. Και φυσικά να μας παρέχονται όλα τα συγγράματα, οι σημειώσεις, ο εξοπλισμός και οι μεταφορές δωρεάν.

Δημοκρατικό πανεπιστήμιο: Να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στο Υπουργείο και στα όργανα διοίκησης  ότι για το χώρο που σπουδάζουμε τον πρώτο λόγο έχουμε εμείς! Το πανεπιστήμιο δεν είναι απλά ένας χώρος μετάδοσης στείρας γνώσης, αλλά είναι χώρος κοινονικοποίησης και πολιτικοποίησης, ελευθερης διακίνησης ιδεών, έκφρασης και δημιουργίας. Οπότε θα πρέπει να προωθεί την ύπαρξη πολιτιστικών και πολιτικών ομάδων.

Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών: Κάθε φοιτητής να εξετάζεται σε όποιο μάθημα επιθυμεί σε κάθε εξεταστική(διπλή εξεταστική). Προόδους που να διευκολύνουν τους φοιτητές και όχι να εντατικοποιούν περαιτέρω το πρόγραμμα και φυσικά να μην διεξάγονται πριν μας δοθούν βιβλία. Κατάργηση του θεσμού των προαπαιτουμένων που προωθεί την αποστήθιση των μαθημάτων και δεν συμβάλλει στην κατάκτηση της γνώσης.

Να μην γίνουμε χαμένη γενιά! Να παλέψουμε για ενιαία και ισχυρά πτυχία με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα που θα μας εξασφαλίζουν μια θέση στην αγορά εργασίας. Να μην χρειάζεται ως νέοι εργαζόμενοι να κυνηγάμε σεμινάρια και πιστοποιήσεις για να εμπλουτίσουμε τον ατομικό φάκελο προσόντων. Να παλέψουμε ενάντια στην ανεργία και την επισφαλή εργασία.

Κόντρα σε λογικές όπως της ΔΑΠ, που θέλει τους συλλόγους ανενεργούς, σαμποτάρει κάθε προσπάθεια διεξαγωγής γενικής συνέλευσης και προωθεί τις πελατειακές σχέσεις, κερνώντας ποτάρες και χαρίζοντας σημειώσεις με σκοπό να μαζέψει ψηφαλάκια και χωρίς να θέλει να αναπτύξει το αίσθημα αλληλεγγύης μεταξύ συμφοιτητών και μετέπειτα συναδέλφων.

Κόντρα ακόμα και σε λογικές όπως αυτές της ΚΝΕ, ΠΚΣ, ΜΑΣ ή όπως αλλιώς θελουν να λέγονται που έχει κάνει εχθρό τους μέσα στις σχολές τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις, δεν βλέπει τον πραγματικό αντίπαλό και άρα δείχνει να μην τους νοιάζεται για την υπεράσπιση των συμφερόντων των φοιτητών.

Στηριξη της ΦΑΚΑ-ΕΑΑΚ και του ανοιχτού ψηφοδελτίου της είναι στήριξη της ανατρεπτικής αριστεράς που ζητά όχι απλά την ψήφο του κάθε φοιτητή, αλλά την ενεργή στήριξη όλων, για να αλλάξουμε όλοι μαζί κάθε τι που μας φέρνει σε χειρότερη θέση. Για να στείλουμε ηχηρό μήνυμα ανυπακοής μιας γενιάς που θέλει τη μάχη της προοπτικής της να την κερδίσει.

ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΩΡΟ ΣΤΗΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗ.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι Απεργία!

Όπως στο Σικάγο το 1886 η αμερικανική εργατική τάξη πάλεψε για το λεγόμενο οχτάωρο (8 ώρες δουλειά, 8 ώρες διασκέδαση, 8 ώρες ανάπαυση), έτσι και σήμερα καλούμαστε να παλέψουμε για το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια.  Όπως τότε, έτσι και σήμερα καλούμαστε να παλέψουμε ενάντια στο μνημονιακό καθεστώς, τα μέτρα που επιβάλλονται στον κόσμο της εργασίας, το κόφτη σε μισθούς και συντάξεις. Σήμερα η μάχη δίνεται ενάντια στη διεύρυνση των φορολογούμενων στρωμάτων με τη νέα μείωση του αφορολόγητου, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο και την επιβολή υψηλότατων εισφορών στους ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους, το νέο εργασιακό νομοσχέδιο και την απελευθέρωση απολύσεων, την απαγόρευση επί της ουσίας της απεργίας και την κατάρρευση του κατώτατου μισθού για τους «νέους και άπειρους» εργαζόμενους.

Εν έτη 2017, η νεολαία ως κοινωνική κατηγορία, βιώνει στο σύνολο της την επίθεση που δέχεται από την ασκούμενη πολιτική. Είτε μιλάμε για τους νέους εργαζόμενους, είτε για τους φοιτητές που δουλεύουν παράλληλα για να καταφέρουν να «βγάλουν» τη σχολή, είτε για όλους εκείνους που προσβλέπουν στην εύρεση θέσης εργασίας στο αντικείμενο σπουδών τους με την απόκτηση πτυχίου Πανεπιστημίου, όπως προέβλεπε το προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο, η νεολαία στο σήμερα παρακολουθεί αμήχανα το χτύπημα πρώτα στην καθημερινότητά της, αλλά κυρίως στην προσδοκία της. Η κατάσταση που διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στο Πανεπιστήμιο με τα νέα μέτρα Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφει την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο, τη διάσπαση του ενιαίου πτυχίου και την αντικατάστασή του από τον ατομικό φάκελο προσόντων. Ο απόφοιτος μέσα από αυτή τη διαδικασία μαθαίνει ότι πρέπει να είναι προσαρμοσμένος στις υπάρχουσες ανάγκες της παραγωγής, και μέσα από το καθεστώς δια βίου μάθησης να καθίσταται ευέλικτος στις αλλαγές που προκύπτουν.

Σε αυτό το τοπίο η αναδιάρθρωση στο πανεπιστήμιο εκτυλίσσεται παράλληλα με την αναδιάρθρωση στην εργασία. Η προσπάθεια του κράτους για εμπέδωση στους απόφοιτους του Πανεπιστημίου η ανάγκη προσαρμοστικότητας και ευελιξίας συμπληρώνεται από το καθεστώς που ήδη υπάρχει και κοντεύει να μονιμοποιηθεί, της προσωρινής, ευέλικτης εργασίας ειδικά για τους νέους εργαζομένους. Στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων εδραιώθηκαν οι ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας, η ατομική σύμβαση και το καθεστώς τρομοκρατίας εντός κάθε χώρου εργασίας από τους εργοδότες που υπενθυμίζουν στους υπαλλήλους τους τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ώστε να διασφαλιστεί ότι δε θα υπάρξει καμία αναταραχή εντός του εργασιακού χώρου, όσες αυθαιρεσίες κι αν διαπράξει ο εργοδότης ( απλήρωτες υπερωρίες, καθυστέρηση πληρωμών, αναίτιες απολύσεις).

Όλα όσα βλέπουμε στις τηλεοράσεις στους τίτλους των ειδήσεων, όλα όσα ακούμε από φίλους και γνωστούς, όλα όσα βιώνουν οικογένεια και συγγενείς είναι πραγματικά,  είναι γύρω μας και έρχονται καταπάνω μας. Χρέος και καθήκον μας να μην κάνουμε πως δε τα βλέπουμε, να μη τα βιώνουμε μέσω του ολοένα και μεγαλύτερου και καθημερινού άγχους της νέας γενιάς μπροστά στο θολό μέλλον που της ετοιμάζουν.

                                'Ολοι 1 Μάη 10:00 Αγίας Σοφίας με Εγνατία