Η δε γυνή να ΜΗΝ ΦΟΒΗΤΑΙ τον άνδρα

Πριν λίγο καιρό  το Ευρωπαικό Δικαστήριο πήρε απόφαση να καταργήσει κάθε φραγμό στις απολύσεις εγκύων, δικαιώνοντας έτσι πολλούς εργοδότες τόσο στην Ελλάδα* όσο και στο εξωτερικό  που το τελευταίο διάστημα είχαν απολύσει εγκυμονούσες γυναίκες. Βλέπουμε λοιπόν ότι στην εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί και πλήττει τα περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας και περισσότερο την νεολαία έρχονται να χτυπήσουν με ένα ακόμη βάρβαρο μέτρο το «αδύναμο φύλο».  Η αλήθεια είναι ότι ο χαρακτηρισμός «αδύναμο φύλο» δεν είναι κάτι που θέλουμε να μας αντιπροσωπεύει, αλλά υπάρχουν πολλά παραδείγματα λόγων και πρακτικών γύρω μας που προσπαθούν να μας εμπεδώσουν ότι πάντα θα κατέχουμε μια θέση υποδεέστερη. Παραγείγματα γυναικών που κινήθηκαν δικαστικά για να δικαιωθούν από έναν βιασμό ή σεξουαλική παρενόχληση και εν τέλη βρέθηκαν οι ίδιες κατηγορούμενες επειδή αμύνθηκαν**, με αποτέλεσμα τον εκφοβισμό όλων των γυναικών που βιώνουν τέτοια περιστατικά να τα κοινοποιήσουν. Δυστυχώς όμως οι εκφάνσεις του σεξισμού δεν είναι απλά μερικές ειδήσεις που θα δούμε όταν ανοίξουμε τον υπολογιστή. Είναι βιωματικές ιστορίες που όλες έχουμε από μία να διηγηθούμε. Ένα σεξιστικό «αστείο» στο δρόμο, ή ακόμα και στην αίθουσα διδασκαλίας που έχουμε συνηθίσει να τα αφήνουμε αναπάντητα.

Ήρθε όμως η ώρα να αντιδράσουμε, να αρχίσουμε να απαντάμε στον σεξισμό. Να μην ανεχόμαστε να μας προσβάλουν, στο δρόμο στη σχολή, τη δουλειά.  Να μην δεχόμαστε την καταπάτηση των αυτονόητων δικαιωμάτων μας. Να μπορούμε να φοράμε ότι θέλουμε και να μην νιώθουμε φόβο. Να υπερασπιζόμαστε εν τέλη τον εαυτό μας. Όπλο μας η αλληλεγγύη. Αλληλεγγύη προς τη διπλανή μας αλλά και σε κάθε γυναίκα που δεν ξέρουμε. Οργανωνόμαστε, αγωνιζόμαστε για να κερδίζουμε κάθε μέρα, κάθε ώρα αυτά που μας στερούν. Για όλες εκείνες που δέχτηκαν με τον πιο βάναυσο τρόπο την ανδρική βία, και ακόμα περισσότερο για όλες εκείνες που δεν έχουν καταφέρει ακόμη να σηκώσουν κεφάλι, για όλες εμάς που βιώνουμε την καταπίεση, πάντα πλάι με άτομα που αναγνωρίζουν την καταπίεση εις βάρος μας και έχουν διάθεση να την καταπολεμήσουν.

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ! ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΗ!

-*ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΜΕΣΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ των απολυμένων εγκύων από VRESNET, PRAKSIS

-ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ απόλυση εγκύου

-**Επανεξέταση της υπόθεση της 22χρονης που καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης για το αυτονόητο δικαίωμα της προάσπισης της σωματικής της ακεραιότητας

-ΚΑΜΙΑ στοχοποίηση σε γυναίκες που καταγγέλλουν  περιστατικά βίας

Πρακτικής πεπραγμένα...

Βρισκόμαστε σε μια σχολή, όπου οι θεωρητικές γνώσεις μόνο δεν αρκούν, αλλά χρειαζόμαστε και πρακτική εξάσκηση ώστε να λάβουμε το πτυχίο και να βγούμε στην αγορά εργασίας. Η πρακτική άσκηση αυτή, ενώ στα «χαρτιά» περιλαμβάνεται με εργαστήρια, εξόδους κ.α. πολλά από αυτά δεν πραγματοποιούνται και καταλήγουν ως υποχρεωτικές θεωρίες όπου βλέπουμε τις αγελάδες σε διαφάνειες και τις φανταζόμαστε τρισδιάστατες… Προκειμένου λοιπόν, να καλυφθεί αυτό το κενό του προγράμματος σπουδών, η πρακτική άσκηση πραγματοποιείται τους καλοκαιρινούς μήνες, αφήνοντας μας ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Την πρακτική άσκηση δεν αναλαμβάνει όμως το ίδιο το πανεπιστήμιο, αλλά ιδιωτική επιχείρηση, είτε αυτή λέγεται μονάδα παραγωγικών ζώων, είτε κτηνιατρείο, είτε εταιρία ελέγχου τροφίμων.

Αξίζει λοιπόν να σκεφτούμε αν εμείς βγαίνουμε με κάποιο τρόπο κερδισμένοι από αυτή την διαδικασία.  Εφόσον το πανεπιστήμιο δεν είναι υπεύθυνο για την πρακτική μας άσκηση δεν μπορεί και να μας εγκυηθεί ότι ο φορέας δεν θα μας εκμεταλευτεί, βάζονας μας να κάνουμε εργασίες άσχετες με το αντικείμενο του κτηνιάτρου, εργασίες που μπορεί να μην γίνονται καν σε τακτά χρονικά διαστήματα και απλά  να μας υποχρεώνουν να τις κάνουμε  απλά για να πούμε ότι κάναμε κάτι. Δεν μας εγκυάται ότι ο φορέας θα μας μάθει το ελάχιστο που του έχει ανατεθεί, που είναι το πώς λειτουργεί η επιχείρηση του. Και ακόμα και αν μας το μάθει κανείς δεν μας εγκυάται ότι αυτή η επιχείρηση λειτουργεί σωστά,ότι πραγματοποιεί σωστά του απαραίτητους κτηνιατρικούς χειρισμούς πόσο μάλλον όταν στην πρακτική του δεύτερου έτους δεν είναι απαραίτητη η παρουσία κτηνιάτρου στην μονάδα.

Αντιλαμβανόμαστε έτσι ότι ο μόνος που βγαίνει κερδισμένος από αυτή τη διαδικασία είναι ο ιδιωτικός φορέας, καθώς το ίδιο το πανεπιστήμιο του δίνει αυτή τη δυνατότητα. Ο ίδιος δεν έχει κάποια υποχρέωση απέναντι μας να μας μάθει κάτι, αλλά μας αντιμεωπίζει ως ένα εργατικό δυναμικό που μπορεί να το εκμεταλευτεί για να του προσφέρει μεγαλύτερο κέρδος, εφόσον κιόλας δεν χρειάζεται να το πληρώσει. Και αν κάποιος από εμας αντιληφθεί αυτή την υπερεκμετάλευση απέναντί του κι θέλει να αντιδράσει θα το σκεφτεί… και μπορεί να μην το κάνει γιατί από την αξιολόγηση του φορέα κρίνεται η εισαγωγή μας στο επόμενο έτος. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά δεν μας παρέχεται καν ένας αξιοπρεπής μισθός  αντίστοιχος της δουλειάς που φέρνουμε εις πέρας. Όταν μάλιστα δεν υπάρχει κοντά στον τόπο κατοικίας μας κάποιος φορέας πρακτικής, τα λεφτά που μας δίνονται καταβάλλονται αποκλειστικά και μόνο για την μετακίνηση μας προς και από τον χώρο όπου κάνουμε την πρακτική ή χρειάζεται ακόμα και να συμπληρώσουμε από την τσέπη μας.

Η πρακτική άσκηση γίνεται στα πλαίσια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα έπερεπε να είναι ενσωματωμένη στο πρόγραμμα σπουδών, ώστε να δίνεται και το ίδιο βάρος σε όλους τους τομείς του κτηνιατρικού αντικειμένου.  Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι αναγκάια η αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, ωστέ να μπορούμε να πραγματοποιούμε συχνότερα εξόδους σε μονάδες παραγωγικών ζώων, να διατίθεται επαρκής εργαστηριακός εξοπλισμός καθώς και διδακτικό προσωπικό που να αντιστοιχεί στον αριθμό των φοιτητών.

Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα ;

Η διαδικασία για την πραγματοποίηση της καλοκαιρινής πρακτικής έχει ξεκινήσει και όλοι λίγο πολύ ψάχνουμε σε ποια μονάδα ή κτηνιατρείο θα περάσουμε το καλοκαίρι μας. Μπορεί λοιπόν να μην μπορούμε να κάνουμε κάτι για να ενσωματώσουμε την πρακτική στο πρόγραμμα σπουδών, μπορούμε όμως και οφείλουμε για μας και τους υπόλοιπους συμφοιτητές μας να διεκδικήσουμε αξιοπρεπής συνθήκες εργασίας, δηλαδή βασικό μισθό που αντιστοιχεί στην εργασία μας και πλήρη ασφάλιση.

Θέλουμε μισθό και όχι χαρτζιλίκι!