Πρακτικής πεπραγμένα...

Βρισκόμαστε σε μια σχολή, όπου οι θεωρητικές γνώσεις μόνο δεν αρκούν, αλλά χρειαζόμαστε και πρακτική εξάσκηση ώστε να λάβουμε το πτυχίο και να βγούμε στην αγορά εργασίας. Η πρακτική άσκηση αυτή, ενώ στα «χαρτιά» περιλαμβάνεται με εργαστήρια, εξόδους κ.α. πολλά από αυτά δεν πραγματοποιούνται και καταλήγουν ως υποχρεωτικές θεωρίες όπου βλέπουμε τις αγελάδες σε διαφάνειες και τις φανταζόμαστε τρισδιάστατες… Προκειμένου λοιπόν, να καλυφθεί αυτό το κενό του προγράμματος σπουδών, η πρακτική άσκηση πραγματοποιείται τους καλοκαιρινούς μήνες, αφήνοντας μας ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Την πρακτική άσκηση δεν αναλαμβάνει όμως το ίδιο το πανεπιστήμιο, αλλά ιδιωτική επιχείρηση, είτε αυτή λέγεται μονάδα παραγωγικών ζώων, είτε κτηνιατρείο, είτε εταιρία ελέγχου τροφίμων.

Αξίζει λοιπόν να σκεφτούμε αν εμείς βγαίνουμε με κάποιο τρόπο κερδισμένοι από αυτή την διαδικασία.  Εφόσον το πανεπιστήμιο δεν είναι υπεύθυνο για την πρακτική μας άσκηση δεν μπορεί και να μας εγκυηθεί ότι ο φορέας δεν θα μας εκμεταλευτεί, βάζονας μας να κάνουμε εργασίες άσχετες με το αντικείμενο του κτηνιάτρου, εργασίες που μπορεί να μην γίνονται καν σε τακτά χρονικά διαστήματα και απλά  να μας υποχρεώνουν να τις κάνουμε  απλά για να πούμε ότι κάναμε κάτι. Δεν μας εγκυάται ότι ο φορέας θα μας μάθει το ελάχιστο που του έχει ανατεθεί, που είναι το πώς λειτουργεί η επιχείρηση του. Και ακόμα και αν μας το μάθει κανείς δεν μας εγκυάται ότι αυτή η επιχείρηση λειτουργεί σωστά,ότι πραγματοποιεί σωστά του απαραίτητους κτηνιατρικούς χειρισμούς πόσο μάλλον όταν στην πρακτική του δεύτερου έτους δεν είναι απαραίτητη η παρουσία κτηνιάτρου στην μονάδα.

Αντιλαμβανόμαστε έτσι ότι ο μόνος που βγαίνει κερδισμένος από αυτή τη διαδικασία είναι ο ιδιωτικός φορέας, καθώς το ίδιο το πανεπιστήμιο του δίνει αυτή τη δυνατότητα. Ο ίδιος δεν έχει κάποια υποχρέωση απέναντι μας να μας μάθει κάτι, αλλά μας αντιμεωπίζει ως ένα εργατικό δυναμικό που μπορεί να το εκμεταλευτεί για να του προσφέρει μεγαλύτερο κέρδος, εφόσον κιόλας δεν χρειάζεται να το πληρώσει. Και αν κάποιος από εμας αντιληφθεί αυτή την υπερεκμετάλευση απέναντί του κι θέλει να αντιδράσει θα το σκεφτεί… και μπορεί να μην το κάνει γιατί από την αξιολόγηση του φορέα κρίνεται η εισαγωγή μας στο επόμενο έτος. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά δεν μας παρέχεται καν ένας αξιοπρεπής μισθός  αντίστοιχος της δουλειάς που φέρνουμε εις πέρας. Όταν μάλιστα δεν υπάρχει κοντά στον τόπο κατοικίας μας κάποιος φορέας πρακτικής, τα λεφτά που μας δίνονται καταβάλλονται αποκλειστικά και μόνο για την μετακίνηση μας προς και από τον χώρο όπου κάνουμε την πρακτική ή χρειάζεται ακόμα και να συμπληρώσουμε από την τσέπη μας.

Η πρακτική άσκηση γίνεται στα πλαίσια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα έπερεπε να είναι ενσωματωμένη στο πρόγραμμα σπουδών, ώστε να δίνεται και το ίδιο βάρος σε όλους τους τομείς του κτηνιατρικού αντικειμένου.  Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι αναγκάια η αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, ωστέ να μπορούμε να πραγματοποιούμε συχνότερα εξόδους σε μονάδες παραγωγικών ζώων, να διατίθεται επαρκής εργαστηριακός εξοπλισμός καθώς και διδακτικό προσωπικό που να αντιστοιχεί στον αριθμό των φοιτητών.

Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα ;

Η διαδικασία για την πραγματοποίηση της καλοκαιρινής πρακτικής έχει ξεκινήσει και όλοι λίγο πολύ ψάχνουμε σε ποια μονάδα ή κτηνιατρείο θα περάσουμε το καλοκαίρι μας. Μπορεί λοιπόν να μην μπορούμε να κάνουμε κάτι για να ενσωματώσουμε την πρακτική στο πρόγραμμα σπουδών, μπορούμε όμως και οφείλουμε για μας και τους υπόλοιπους συμφοιτητές μας να διεκδικήσουμε αξιοπρεπής συνθήκες εργασίας, δηλαδή βασικό μισθό που αντιστοιχεί στην εργασία μας και πλήρη ασφάλιση.

Θέλουμε μισθό και όχι χαρτζιλίκι!